vinctus

Latín

vinctus
clásico (AFI)	[ˈwɪŋk.tʊs]

Forma verbal

1

Participio perfecto pasivo de vinciō.

Declinación

Declinación de vīnctus, vīncta, vīnctum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. vīnctus	f. vīncta	n. vīnctum
Genitivo	m. vīnctī	f. vīnctae	n. vīnctī
Dativo	m. vīnctō	f. vīnctae	n. vīnctō
Acusativo	m. vīnctum	f. vīnctam	n. vīnctum
Ablativo	m. vīnctō	f. vīnctā	n. vīnctō
Vocativo	m. vīncte	f. vīncta	n. vīnctum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. vīnctī	f. vīnctae	n. vīncta
Genitivo	m. vīnctōrum	f. vīnctārum	n. vīnctōrum
Dativo	m. vīnctīs	f. vīnctīs	n. vīnctīs
Acusativo	m. vīnctōs	f. vīnctās	n. vīncta
Ablativo	m. vīnctīs	f. vīnctīs	n. vīnctīs
Vocativo	m. vīnctī	f. vīnctae	n. vīncta