ایزوترم جذب لانگمویر

ایزوترم جذب لانگمویر (به انگلیسی: Langmuir adsorption isotherm) یا معادله لانگمویر یا ایزوترم لانگمویر یا معادله جذب لانگمویر یکی از ایزوترم‌های جذب است که توسط ایروین لانگمویر در سال ۱۹۱۶ توسعه یافته‌است^[۱]. این معادله بر پایهٔ فرضیات مدل جذب لانگمویر بدست آمده که برای واکنش جذب ${\displaystyle A+*\leftrightarrow A*}$ (A مادهٔ جذب شونده و * مکان جذب) به صورت زیر بیان می‌شود^[۲]:

${\displaystyle \theta ={\frac {K\cdot p}{1+K\cdot p}}}$

نمودار وابستگی میزان جذب سطحی با فشار در تئوری لانگمویر

که در آن θ کسر پوششی سطح (نسبت سطح پوشیده‌شده به کل سطح در دسترس برای جذب)، p فشار یا غلظت گاز مورد نظر و K ثابت تعادل واکنش جذب (${\displaystyle K={\frac {K_{1}}{K_{-1}}}}$ که ${\displaystyle K_{1}}$ ثابت تعادل واکنش جذب و ${\displaystyle K_{-1}}$ ثابت تعادل واکنش واجذب می‌باشد) است.

برای جذب سادهٔ همزمان دو نوع A و B، این معادله به صورت زیر درمی‌آید:

${\displaystyle \theta _{A}={\frac {K_{A}\cdot p_{A}}{1+K_{A}\cdot p_{A}+K_{B}\cdot p_{B}}}}$

که در آن ${\displaystyle K_{X}}$ ثابت تعادل جذب X، ‏${\displaystyle \theta _{X}}$ کسر پوششی جزء X و ${\displaystyle p_{X}}$ فشار جزئی گونهٔ X است.

جستارهای وابسته

• جذب سطحی