cover image

Adaptieve optiek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Adaptieve optiek[1] (AO) is een techniek die de kwaliteit van optische systemen verbetert door het effect van bestaande, snel veranderende storingen – vooral atmosferische trillingen – zo goed mogelijk te reduceren resp. te compenseren. Deze techniek werd in de jaren 1970 voor militaire toepassingen ontwikkeld. Pas een kleine twintig jaar later werd deze techniek bij astronomische waarnemingen vanaf de aarde toegepast.[2]

Dit artikel gaat over adaptieve optiek, die automatisch corrigeert voor verstoringen door luchtturbulentie (seeing). Voor het corrigeren van vervormingen door bewegingen van de spiegel zelf, zie actieve optiek.
De telescoop Keck-2 op Mauna Kea (Hawaï) creëert een laservolgster ten behoeve van de adaptieve optiek.
Ook de Very Large Telescope (hier: de UT4) creëert een laservolgster.