Confiscatie

gerechtelijke inbeslagname van voorwerpen waarbij de staat de eigendom verkrijgt / Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Confiscatie is een algemene term voor een gerechtelijke inbeslagneming.[1] In het Nederlandse en Belgische strafrecht kunnen hier verschillende rechtsfiguren mee worden aangeduid, bijvoorbeeld de 'verbeurdverklaring', 'onttrekking aan het verkeer' en 'ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel'. De gemene deler van deze rechtsfiguren is dat de benadeelde als gevolg van een rechterlijke beslissing de eigendom over bepaalde goederen of delen daarvan verliest aan de staat. Onteigening wordt doorgaans niet als confiscatie gezien. Een op de confiscatie gelijkende figuur is de inbeslagname. Zij verschilt echter van confiscatie doordat de bevoegdheid niet (uitsluitend) aan de gerechtelijke autoriteiten toekomt en doordat de eigendom niet noodzakelijk overgaat op de staat.