Vrijspraak

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Vrijspraak is een uitspraak in een strafproces, die inhoudt dat de rechter niet bewezen acht dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan. Om tot vrijspraak te komen behoeft dus niet te worden bewezen dat de verdachte iets niet gedaan heeft. In de meeste moderne strafrechtssystemen (waaronder het Nederlandse en het Belgische) wordt de verdachte voor onschuldig gehouden indien zijn schuld niet wettig en overtuigend bewezen kan worden. Een vrijspraak is dus geen bewijs dat de verdachte onschuldig is.

Een verdachte kan over het algemeen niet tegen een (zuivere) vrijspraak in hoger beroep gaan omdat hij geen belang heeft. De aanklager kan dat doorgaans nog wel, tenzij bijvoorbeeld de beroepstermijn is verstreken.

De vrijspraak mag niet worden verward met het ontslag van rechtsvervolging, wat inhoudt dat het feit hetzij niet strafbaar werd gesteld door de wet, hetzij er een grond van rechtvaardiging, schuldontheffing of verschoning bestaat waardoor er m.a.w. geen straf kán worden uitgesproken.