Nashville-sound

De Nashville-sound is een substijl in de countrymuziek en de naam van een tijdperk waarin deze muziek invloedrijk was. Deze periode begon rond 1957 en was invloedrijk tot rond 1970. Ook wordt de term wel gebruikt om het gevoel te beschrijven waarin er in die tijd muziek opgenomen werd, met kernwoorden als: ontspannend, improviserend, goede humeur en informeel. De term werd ook marketingtechnisch gebruikt om een speciaal gevoel op te roepen over Nashville, Tennessee, als een uniek, creatief muziekcentrum van de countrymuziek.^[1]

Nashville-sound
Stilistische oorsprong	countrymuziek
Culturele oorsprong	Nashville, Tennessee
Populariteit	ca. 1957 - ca. 1970
Subgenres
countrypop
Portaal    Muziek

Afbakening

Aan de Nashville-sound zijn vooral artiesten verbonden die een populair geluid voortbrachten, zoals Eddy Arnold, Patsy Cline en Jim Reeves. Vaak hadden deze artiesten een onderscheidenlijk geluid, door het gebruik van bijvoorbeeld achtergrondkoortjes, hoornblazers en snaarinstrumenten. De achtergrondzang kwam geregeld van de Anita Kerr Singers en The Jordanaires. Daarnaast werden snaarinstrumenten als de banjo en de fiddle (viool) gemeden, evenals andere instrumenten die werden geassocieerd met het erfgoed van de hillbilly.^[1]

Producers die dit geluid voortbrachten, waren bijvoorbeeld Owen Bradley en Chet Atkins, voor wie het niet ongebruikelijk was een stal te hebben van meer dan twintig artiesten. Vaak wisselden ze hun productiewerk voor meerdere artiesten gedurende de dag af door de sessies op te delen in drie uur per artiest. Hiervoor werden sessiemuzikanten ingezet die voor een groot aantal verschillende artiesten werkten. Een algemene overeenkomst van de producers uit de Nashville-sound is dat ze voor een en hetzelfde platenlabel werkten.^[1]