Top Qs
Tijdlijn
Chat
Perspectief
Gedrongen eikvaren
soort uit het geslacht eikvaren Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Remove ads
Gedrongen eikvaren of zuidelijke eikvaren (Polypodium cambricum) is een plantensoort uit de eikvarenfamilie (Polypodiaceae).
Remove ads
Etymologie
De soortaanduiding cambricum is afkomstig van 'Cambria', de Latijnse naam voor Wales.
Determinatie
Samenvatten
Perspectief
Gedrongen eikvaren is een middelgrote overblijvende, hemikryptofiete varen met korte, vlezige, vertakte, kruipende rizomen bezet met spiesvormige schubben, en in losse bundels geplaatste, tot 40 cm lange en 15 cm brede eenvormige bladen. De bladsteel is meestal korter dan de bladschijf, scharnierend aan de basis. De bladen zijn winterhard, de jonge bladen verschijnen in de herfst.
De bladen zijn eirond, ovaal of afgerond driehoekig van vorm, zelden meer dan tweemaal zo lang als breed en eenmaal gedeeld of diep gelobd, met een lange, gerekte top. De 9–22 paar blaadjes van tweede orde zijn ovaal of langwerpig, gepunt, de langste in de onderste helft van het blad, de bladranden ondiep getand.
De sporenhoopjes zijn in het begin eirond, later rond, maar blijven relatief klein en liggen tussen de middennerf en de bladrand op de bovenste helft van de blaadjes aan de onderzijde. Er is geen dekvliesje.
Het sporangium (sporendoosje) heeft een annulus (een verticale lijn van bijzondere, verdikte cellen van de sporangiumsteel tot de top, die een rol speelt bij het openen van het sporendoosje) met onderaan vijf tot tien verdikte cellen.
Gelijkende taxa
Gedrongen eikvaren heeft in Europa twee nauwverwante gelijkende soorten: gewone eikvaren (Polypodium vulgare) en brede eikvaren (Polypodium interjectum). Uit DNA-onderzoek is gebleken dat brede eikvaren een oude hybride van gewone en gedrongen eikvaren is, met intermediaire kenmerken in zowel vorm als habitat. Dat maakt het onderscheid tussen de drie soorten, vooral waar ze samen voorkomen, zeer moeilijk.
De meeste verschillen tussen de zuidelijke en de andere soorten zijn relatief: de bladen van de eerste zijn in verhouding breder, de bladslipjes puntiger, de langste bladslipjes meer naar de basis van het blad. De sporenhoopjes zijn meer elliptisch van vorm. Het enige zekere determinatiekenmerk is de vorm van het sporendoosje en het aantal cellen in de annulus, maar dit is enkel door microscopisch onderzoek vast te stellen.
Remove ads
Ecologie
Gedrongen eikvaren komt voor op neutrale tot kalkhoudende grond op halfbeschaduwde plaatsen, zoals op beboste kalksteenrotsen en puinhellingen, soms op knotwilgen of op boomstronken.
Verspreiding
Het verspreidingsgebied van gedrongen eikvaren is strekt zich uit over Europa, van Ierland en Groot-Brittannië tot het Middellandse Zeegebied. Van alle Europese eikvarens heeft ze de meest zuidelijke verspreiding.
Van deze soort is er in Nederland één groeiplek bekend op een muur in Middelburg. Deze groeiplaats omvatte drie exemplaren waar van er nu nog twee in leven zijn. Van de soort is ook in België slechts één groeiplaats bekend, namelijk in Brugge. Daarbuiten wordt de in tuinen geliefde cultivar veelvuldig ten onrechte gemeld als wilde plant. Echter kan deze cultivar zich niet spontaan vermeerderen in de BeNeLux.
Remove ads
Fotogalerij
De cultivar 'Oakley'
Externe links
Samenvatten
Perspectief
- Gedrongen eikvaren in het Nederlands Soortenregister
- Verspreiding in Nederland volgens NDFF Verspreidingsatlas
- Kaarten met waarnemingen:
Bronnen, noten en/of referenties
.png){kind=small}
Remove ads
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Remove ads