Dynastia z Blois

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Dynastia z Blois – dynastia francuska wywodząca się od Tybalda, wicehrabiego Blois, której członkowie wskutek zawierania korzystnych małżeństw panowali w królestwach Anglii (w latach 1141–1154), Jerozolimy (w latach 1192–1197), Nawarry (w latach 1234–1305), hrabstwach Aumale (w latach 1069–1194), Blois (w latach 960–1230), Chartes (w latach 960–1248), Châteaudun (w latach 956–1230), Hrabiowie Mortain (w latach 1153–1159), Meaux (w latach 1152–1089), Sancerrre (960–1419), Szampanii w latach 1022–1305 i Troyes (w latach 1022–1125).

Old_Arms_of_Blois.svg
Herb dynastii z Blois

Wielu męskich członków tej dynastii nosiło imię Tybald (znane również w odmianach Theobald, Thibaud, Thibault i Thibaut), dlatego też dynastia z Blois często w literaturze nazywana jest dynastą Tybaldów, lub dynastią z Szampanii.

Główna linia dynastii wymarła wraz ze śmiercią żony króla Francji Filipa IV Joanny I, królowej Nawarry w 1305 roku, której rozległe posiadłości stały się własnością Korony. Linia hrabiów Sancerre wywodząca się od Stefana II, hrabiego Troyes wymarła wraz ze śmiercią Małgorzaty z Sancerre w 1419 roku.