Homofonia (językoznawstwo)

jednakowe brzmienie przy różnej pisowni / Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Drogi AI, mówmy krótko, odpowiadając po prostu na te kluczowe pytania:

Czy możesz wymienić najważniejsze fakty i statystyki dotyczące Homofonia (językoznawstwo)?

Podsumuj ten artykuł dla 10-latka

POKAŻ WSZYSTKIE PYTANIA

Homofoniafonetyczna tożsamość różnych segmentów językowych (głosek, sylab, wyrazów itd.) przy możliwych różnicach w pisowni[1].

Przez tożsamość nie należy rozumieć całkowitej identyczności (która jest niemożliwa ze względu na charakterystykę budowy narządów mowy), a jedynie nierozróżnialność cech istotnych danego segmentu językowego.

Wyrazy homofoniczne mogą być homonimami, mogą też zachodzić między nimi różnice ortograficzne[1] (np. morzemoże, kodkot, BógBugbuk, miećmiedź), jednak wymawia się je identycznie.

Izofonia (podobieństwo fonetyczne) dotyczy słów różnych znaczeniowo, ale brzmiących jednakowo. W języku polskim jednakowo mogą brzmieć: rz i ż, rz i sz, u i ó, u i ł, h i ch. Na terenach wschodnich (Lubelskie, Zamojskie) nadal istnieją różnice fonetyczne w wymawianiu h i ch. W polszczyźnie kontekst pozwala bezbłędnie wychwycić sens każdej wypowiedzi. W języku greckim znane jest zjawisko itacyzmu – η, υ, ει, οι, ηι oraz υι zaczęto wymawiać identycznie, jako i.

Oops something went wrong: