cover image

Państwo Hiszpańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Państwo Hiszpańskie (hiszp. Estado Español) – autorytarne, niedemokratyczne, przez część badaczy określane jako faszystowskie[4] państwo, istniejące w latach 19391975, dyktatura wojskowa Francisco Franco.

Quick facts: Konstytucja, Język urzędowy, Stolica, Ustrój ...
Państwo Hiszpańskie
Estado Español
1939–1975
Flaga Hiszpanii Herb Hiszpanii
Dewiza: (łac.) Plvs Vltra
Una, Grande y Libre

(Wciąż Dalej
Jedna, Wielka i Wolna
)
Hymn:

Marcha Real

(Marsz Królewski)
Konstytucja

Ustawy Zasadnicze Królestwa(hiszp.)

Język urzędowy

hiszpański

Stolica

Madryt

Ustrój polityczny

autorytaryzm frankistowski,
dyktatura wojskowa

Typ państwa

państwo unitarne

Głowa państwa

szef Państwa Hiszpańskiego i regent Królestwa Hiszpanii Francisco Franco

Powierzchnia
 • całkowita


504 030 km²

Liczba ludności (1975)
  całkowita 
  gęstość zaludnienia


35 515 000[1]
70,6 osób/km²

Waluta

Peseta hiszpańska (ESP)

Obalenie republiki

Francisco Franco
1 kwietnia 1939

Wprowadzenie monarchii konstytucyjnej i demokratyzacja państwa

29 listopada 1975

Religia dominująca

katolicyzm[2][3]

Close
Quick facts: ...
Close

Państwo powstało na skutek zwycięstwa frankistów w hiszpańskiej wojnie domowej, toczonej w latach 1936–1939 pomiędzy nacjonalistami Franco, wspieranymi przez III Rzeszę i Królestwo Włoch Mussoliniego. Druga Republika Hiszpańska została obalona 1 kwietnia 1939, a Franco ogłosił się szefem Państwa Hiszpańskiego. W 1947 Franco ogłosił wprowadzenie monarchii (Reino de España), siebie mianował regentem i zarezerwował prawo wyboru króla. W 1969 Jan Karol I Burbon został wyznaczony oficjalnie następcą Franco, który zmarł 20 listopada 1975.

Francisco Franco w 1969 roku

Wśród historyków i dziennikarzy trwa spór na temat oceny rządów Franco. Część historyków i socjologów uważa ustrój Hiszpanii za totalitarny[5], czy też zmierzający w taką stronę[6].

Media i rząd frankistowskiej Hiszpanii odrzucały takie twierdzenia, twierdząc że państwo powołujące się na idee katolickie nie może być totalitarne. Reżimowe pismo „La Voz de Espana” uważało za totalitarną III Rzeszę, a system nazistowski według frankistowskich dziennikarzy „osiągnął dla europejskiego narodu najdoskonalszą równowagę między tym, co narodowe, a tym co socjalne”, natomiast za kraje nietotalitarne uznał faszystowskie Włochy, które „uległy siłom kapitalizmu”, a nawet ideologicznego wroga frankizmu, Związek Radziecki[7].