For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Stubaier Alpen.

Stubaier Alpen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Stubaier Alpen
Ilustracja

Lüsener Spitze (po lewej), grań Rotgrat (w środku) i Lüsener Fernerkogel (przy prawej krawędzi zdjęcia)
Kontynent

Europa

Państwo

 Austria
 Włochy

Najwyższy szczyt

Zuckerhütl
(3507 m n.p.m.)

Jednostka dominująca

Alpy Centralne

Mapa pasma górskiego

Położenie na mapie Alp; granice pasma wg Alpenvereinseinteilung der Ostalpen (1984)
Położenie na mapie Europy
Mapa konturowa Europy, blisko centrum po lewej na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Stubaier Alpen”
47°05′13,04″N 11°11′42,25″E/47,086956 11,195069

Stubaier Alpen[1][2][3] — grupa górska w Alpach Centralnych położona w Tyrolu na granicy austriacko-włoskiej. Najwyższym szczytem grupy jest Zuckerhütl (3507 m n.p.m.[4]).

Topografia

Stubaier Alpen stanowią wyraźnie wyróżniający się masyw górski w obrębie Alp Centralnych. Nazwa masywu pochodzi od nazwy doliny Stubaital ("tal" to po niemiecku "dolina") przecinającej pasmo z południowego zachodu na północny wschód, biegnącej od najwyższych szczytów grupy (z Zuckerhütlem włącznie) do swojego wylotu koło Schönberg im Stubaital, miejscowości położonej kilka kilometrów na południe od Innsbrucku.

Od wschodu ogranicza je Wipptall, dolina rzeki Sill (dopływ Innu), od zachodu - dolina Ötztal. Północne ograniczenie Sztubajów stanowi dolina rzeki Inn. Ich południowym ograniczeniem jest dolina rzeki Adygi.[potrzebny przypis] Często jako południowy fragment w obrębie Stubaier Alpen uznaje się masyw górski Texel.[potrzebny przypis] Natomiast nie zalicza się do Stubaier Alpen położonych na południowy wschód od nich Sarntaler Alpen, mimo iż leżą one na północ od Doliny Adygi.

Stubaier Alpen tworzą fragment głównej grani Alp, stanowiącej zarazem granicę hydrogeograficzną. Ich północne stoki odwadniane są przez Inn (dopływ Dunaju, zlewisko Morza Czarnego), południowe stoki przez Adygę (dopływ Padu, zlewisko Adriatyku).

Sąsiednie grupy górskie

Według AVE z pasmem tym sąsiadują następujące grupy górskie[5]:

Geologia

Stubaier Alpen zbudowane są ze skał metamorficznych (głównie gnejsy i łupki krystaliczne), wchodzących w skład krystalicznego rdzenia Alp Centralnych. Skały krystaliczne fragmentarycznie pokryte są resztami wapiennych skał osadowych. Dotyczy to zwłaszcza północnych części masywu, choć czapy osadowe spotyka się również w jego południowej części, np. w rejonie szczytu Tribulaun. Pasmo ma charakter wysokogórski z ostrymi graniami i głębokimi dolinami. W wyższych partiach gór występują lodowce.

Szczyty (wybór najwyższych i najbardziej znanych)

W głębi pokryty lodem Zuckerhütl - najwyższy szczyt, z lewej strony skalisty Wilder Pfaff


Turystyka

Przekraczanie Stubaier Alpen jest trudne, gdyż nie posiadają one łatwo dostępnych przełęczy. Znaczenie komunikacyjne mają jedynie znajdujące się na obrzeżach masywu przełęcze: Brenner z linią kolejowa, szosą i autostradą oraz Timmelsjoch z prowadzącą przez nią szosą wysokogórską.

Stubaier Alpen są ważnym ośrodkiem turystyki, alpinizmu i narciarstwa alpejskiego. Dojazd do podnóża masywu najlepszy jest od strony Innsbrucku. Najważniejszym ośrodkiem narciarskim jest dolina Stubai Tal oferująca możliwość jazdy na nartach również latem. Innym ważnym ośrodkiem narciarskim jest miejscowość Küchtai.

Szczyty tej grupy zaliczane są w zdecydowanej większości do trudnych i wymagających dobrego przygotowania alpinistycznego. Zwiedzanie masywu ułatwiają liczne, ogólnie dostępne schroniska m.in. Sulzenau Hütte, Amberger Hütte i Insbrucker Hütte.

Müllerhütte i Wilder Pfaf (po lewej)

Nürnberger Hütte

Becherhaus

Schroniska górskie

  • Adolf Pichler Hütte, 1977 m,
  • Amberger Hütte, 2136 m,
  • Becherhaus, 3191 m,
  • Brigitzköpfl Hütte, 2135 m,
  • Blaser Hütte, 2180 m,
  • Bremer Hütte, 2111 m,
  • Dortmunder Hütte, 1949 m,
  • Drei Seen Hütte, 2311 m ,
  • Dresdner Hütte, 2308 m,
  • Elfer Hütte, 2004 m,
  • Franz-Senn-Hütte, 2149 m,
  • Gubener Hütte (Schwinfurter Hütte), 2028 m,
  • Halsmarter Hütte, 1567 m,
  • Hildesheimer Hütte, 2900 m,
  • Hochstubaihütte, 3174 m,
  • Innsbrucker Hütte, 2369 m,
  • Knappen Hütte, 1830 m,
  • Lüsens, 1634 m,
  • Müllerhütte, 3145 m,
  • Nößlach Hütte, 2022 m,
  • Nürnberger Hütte, 2278 m,
  • Padasterjochhaus, 2232 m,
  • Pfaffennieder Hütte (Müller Hütte), 3143 m,
  • Pforzheimer Hütte (Witzenmannhaus), 2310 m,
  • Potsdamer Hütte, 2009 m,
  • Praxmar, 1689 m, (Gasthoff, pensjonat wykorzystywany przez turystów z powodu braku schroniska),
  • Neue Regensburger Hütte, 2287 m,
  • Roßkogel Hütte, 1777 m,
  • Schneespitz Hütte (Magdeburger Hütte), 2423 m,
  • Starkenburger Hütte, 2237 m,
  • Sulzenau Hütte, 2191 m,
  • Tribulaun Hütte (Tirol), 2068 m,
  • Tribulaun Hütte (Südtirol), 2373 m,
  • Truna Hütte, 1722 m,
  • Westfalenhaus, 2276 m,
  • Winnenbachsee Hütte, 2361 m.

Mapy

  • Kompass Wanderkarte, no. 83 "Stubailer Alpen", skala 1 : 50 000,
  • Kompass Wanderkarte, no. 36 "Innsbruck - Brenner", skala 1 : 50 000,

Przypisy

  1. Główny Urząd Geodezji i Kartografii wymienia tylko nazwę oryginalną: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, s. 24, Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2014-06-01].
  2. Główny Urząd Geodezji i Kartografii nie podaje polskiego egzonimu: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, ss. 289—290, 370—372; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2016-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)].
  3. Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, Przedmowa, s. XVIII; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2016-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)].

    Niewymienienie danego obiektu jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że Komisja nie zaleca dla niego polskiej nazwy, nawet jeżeli taka spotykana jest w niektórych publikacjach.

  4. Stubaier Alpen; Kompass Wanderkarte + Aktiv Guide, Nr. 83. Mapa 1:50 000. ISBN 978-3-85026-705-2
  5. Podział Alp Wschodnich według Alpenverein: Alpenvereinseinteilung der Ostalpen (1984). [dostęp 2016-02-17].

Bibliografia

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Stubaier Alpen
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.