Syndrom chorego budynku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Syndrom chorych budynków (SBS, z ang. sick building syndrome) – zespół dolegliwości zdrowotnych związanych z przebywaniem w określonym budynku[1][2].

Wystąpienie przykrych dolegliwości związane jest głównie ze zbyt małą ilością świeżego powietrza w pomieszczeniu oraz z jego złą jakością. Źródłami zanieczyszczeń powietrza w pomieszczeniu mogą być organizmy żywe (np. produkty uboczne oddychania, pocenia się, grzyby), materiały budowlane i elementy wyposażenia wnętrz (np. rozpuszczalniki, impregnaty drewna, związki emitowane przez farby malarskie, azbest), systemy wentylacji i klimatyzacji (np. mikroorganizmy żyjące w nieczyszczonych przewodach wentylacyjnych), powietrze zewnętrzne (np. zanieczyszczenia chemiczne powietrza w dużych aglomeracjach miejskich) albo samo użytkowanie pomieszczeń (np. palenie tytoniu).

W 1984 roku Światowa Organizacja Zdrowia informowała, iż syndrom SBS występuje aż w 30% nowych i odnawianych budynków na świecie[3].

Jak pokazały doświadczenia NASA, symptomy SBS można złagodzić, umieszczając w pomieszczeniach odpowiednio dobrane rośliny doniczkowe[4].