Tomás Cano - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Tomás Cano.

Tomás Cano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Tomás Cano
Data urodzenia 4 stycznia 1961
Reprezentacja  Hiszpania (do 1987)
 Andora (1991–1992)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Puchar Króla
2. miejsce
1981

Tomás Cano[a] (ur. 4 stycznia 1961) – hiszpański i andorski skoczek narciarski, przez niemal całą karierę skaczący jednak w barwach hiszpańskich. Rekordzista Andory oraz były rekordzista Hiszpanii w długości skoku narciarskiego mężczyzn[1]. Zajął drugie miejsce w Pucharze Króla w 1981, był też mistrzem Hiszpanii.

W latach 1979–1983 startował w zawodach Pucharu Świata, jednak ani razu nie zdobył punktów do klasyfikacji generalnej tegoż cyklu (najwyżej był na 48. miejscu). Trzykrotnie startował w Turnieju Czterech Skoczni. Najwyższe miejsce zajął podczas jego 27. edycji (72. pozycja), która nie była jeszcze wliczana do klasyfikacji Pucharu Świata[2]. Uczestniczył w MŚ 1982 (56. na małej i 48. na dużej skoczni). Bez powodzenia startował też na mistrzostwach świata juniorów czy uniwersjadzie. Kilkakrotnie punktował w zawodach Pucharu Europy.

Jedyny reprezentant Andory w oficjalnych zawodach o charakterze międzynarodowym. Dla tego kraju zdobył jeden punkt w Pucharze Europy (1992 – La Molina).

Skakał na nartach marki Elan[3].

Przebieg kariery

Hiszpania

Początki i pierwsze starty

Pochodzi z Elche, później jednak przeniósł się do Katalonii[4]. Był studentem. Trenował głównie na szwajcarskich i hiszpańskich skoczniach[1].

Jednym z jego pierwszych międzynarodowych startów na arenie międzynarodowej był udział w letnich zawodach o Grand Prix we Frenštácie (Czechosłowacja). 11 września 1977 roku zajął ostatnie 93. miejsce po dwóch skokach na 50 metrów (miał wyraźnie najgorszą notę zawodów). Zwycięzcą był wówczas František Novák[5][6].

W 1978 wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Murau. Zajął tam 46. miejsce wśród 52 zawodników, skacząc po 49 i 57 metrów (na skoczni normalnej). Wyprzedził wówczas m.in. polskiego skoczka Tadeusza Fijasa[7]. Na mistrzostwach świata juniorów wystąpił również w 1979 w Kanadzie, gdzie zajął 44. miejsce na skoczni normalnej (wyprzedził tylko trzech zawodników sklasyfikowanych)[8]. Tydzień przed mistrzostwami w Kanadzie wystąpił również w międzynarodowych zawodach w Lake Placid, gdzie po słabych skokach na 70 i 69 m zajął ostatnie, 48. miejsce (wygrał Pentti Kokkonen)[9].

Jako pierwszy Hiszpan wystartował w Turnieju Czterech Skoczni (na przełomie lat 1978/1979). We wszystkich konkursach był w ostatniej ósmej dziesiątce (w Oberstdorfie[10] i w Garmisch-Partenkirchen[11] był na 77. miejscu (w tym drugim był jednak najgorszy ze wszystkich), w Innsbrucku był 74.[12] a w ostatnim konkursie w Bischofshofen zajął przedostatnią, 72. lokatę[13]). W łącznej klasyfikacji turnieju uzyskał 359,8 pkt. i zajął 72. miejsce (wśród 84 zawodników sklasyfikowanych)[14].

25 marca 1979 podczas anulowanej serii zawodów o Puchar Króla w La Molinie, ustanowił rekord skoczni w La Molinie wynoszący 70 metrów. W powtórzonej serii skoczył tylko 55 metrów, a jego rekord poprawił Norweg Johan Sætre – triumfator zawodów. Sam Cano zajął dopiero 19. miejsce[15][3].

30 grudnia 1979 zadebiutował w Pucharze Świata. Na skoczni w Oberstdorfie, gdzie rozgrywano konkurs w ramach Turnieju Czterech Skoczni, Cano skoczył 85 m i zajął 94. miejsce. Wynik ten został rekordem Hiszpanii w długości skoku narciarskiego; granicę 85 metrów poprawił najprawdopodobniej w 1982 roku José Rivera (skoczył on wówczas 94,5 m, również w Oberstdorfie)[1]. W 1978 lub 1979 Cano zdobył tytuł mistrza Hiszpanii[3].

Lata 80.

Rok 1980 rozpoczął kolejnym startem w konkursie TCS, tym razem w Garmisch-Partenkirchen. Skoczył jednak tylko 72 m i zajął 98. miejsce. W dwóch kolejnych zawodach z tego cyklu, Cano był już poza najlepszą setką (odpowiednio 105. i 104. miejsce). W klasyfikacji generalnej uplasował się na 101. miejscu z notą łączną 235,3 pkt. (wyprzedził 14 zawodników)[16].

27 lutego 1980 wystąpił w kolejnych zawodach Pucharu Świata. W Sankt Moritz zajął 53. miejsce po skokach na 65 i 75,5 m. Dwa dni później w Gstaad zajął 57. miejsce (66,5 m i 71 m), natomiast 2 marca w Engelbergu był na 61. miejscu (80 m i 74 m)[6]. Tej zimy wystąpił jeszcze w Pucharze Króla, który ukończył na szóstym miejscu z notą łączną 192,4 pkt.[17]. We wrześniu ponownie brał udział w letnich zawodach we Frenštácie, w których zajął 54. miejsce[6].

Sezon 1980/1981 rozpoczął w styczniu startami w szwajcarskich zawodach Pucharu Świata. Skakał w tych samych miejscach, co rok wcześniej; lokaty jakie zajął to odpowiednio: 69., 77. i 67. miejsce (skakał odpowiednio: 66 m, 61 m i 72 m)[6]. Na początku lutego 1981 osiągnął jeden ze swoich największych sukcesów – zajął drugie miejsce w Pucharze Króla, po skokach na 69,5 m i 67 m[18]. Zawody te były również wliczane do klasyfikacji generalnej Pucharu Europy (poprzednik Pucharu Kontynentalnego), Cano zdobył więc 20 punktów do klasyfikacji generalnej. Jak się później okazało, było to jego jedyne podium w karierze w zawodach z tego cyklu[6][19][20].

Pod koniec lutego 1981 wystąpił w Zimowej Uniwersjadzie 1981. W konkursie skoków rozegranym na skoczni Trampolín de Saltos Valle de Astún został sklasyfikowany na 13. miejscu po skokach na 71 i 69 metrów (startowało 16 skoczków)[21]. Tej zimy wywalczył też tytuł mistrza Katalonii w skokach narciarskich (po skokach na 51,9 m i 62,7 m)[22].

Holmenkollbakken latem 1975 roku. To na tej skoczni Tomás Cano osiągnął najlepszy wynik w Pucharze Świata (48. miejsce w 1982 roku).
Holmenkollbakken latem 1975 roku. To na tej skoczni Tomás Cano osiągnął najlepszy wynik w Pucharze Świata (48. miejsce w 1982 roku).

W sezonie 1981/1982 startował sporadycznie. Wystąpił m.in. w zawodach Pucharu Europy w Seefeld, gdzie zajął 53. miejsce, w La Molinie był na 11. miejscu. Oprócz tego, Cano wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1982, gdzie zajął 56. miejsce w konkursie skoków narciarskich na mniejszej skoczni (63,5 m oraz 67 m), a na większej sklasyfikowany został na 48. miejscu (82,5 m i 84,5 m). Zawody te wchodziły również w skład Pucharu Świata[2].

W sezonie 1982/1983 odnotował najwięcej startów na międzynarodowej arenie. 18 grudnia 1982 zajął 50. miejsce w zawodach PŚ w Cortina d’Ampezzo (skoczył 66 m). 26 grudnia zajął 57. miejsce w zawodach Pucharu Europy w Sankt Moritz[6].

W tymże sezonie wystąpił po raz trzeci i ostatni w Turnieju Czterech Skoczni. Zajmował odpowiednio: 77. miejsce w Oberstdorfie (90,5 m), 78. miejsce w Garmisch-Partenkirchen (80 m), 88. miejsce w Innsbrucku (72 m) i 82. miejsce w Bischofshofen (również 72 m)[6]. W klasyfikacji łącznej turnieju uzyskał 291,8 pkt. i zajął 78. miejsce (wśród 95 zawodników)[23]. W Pucharze Świata wystąpił jeszcze w czterech konkursach za oceanem. Spośród nich najwyższe miejsce osiągnął 15 stycznia 1983 w Lake Placid – zajął 55. miejsce[6].

W Pucharze Europy zanotował ponad 10 startów. Tylko dwukrotnie zdobył punkty; zajął 9. miejsce w Saint-Nizier i 11. lokatę w La Molinie. Bliski zdobycia punktów był też w Chamonix, jednak uzyskał 16. miejsce. Ostatni występ w sezonie zaliczył 3 kwietnia w Feldbergu, w którym to uplasował się na 36. miejscu (77 i 75,5 m)[6].

W 1987 zajął 18. miejsce w Pucharze Króla w La Molinie[6].

Andora

Już jako reprezentant Andory wystartował 3 lutego 1991 w Pucharze Króla. Po skokach na 58,5 m i 60 m, uplasował się na 33. miejscu w stawce 41 zawodników[24][25]. Rok później zajął w tychże zawodach 15. miejsce, po skokach na 60,5 m i 60 m (uzyskał notę 145,9 pkt.). Zdobył tym samym jeden punkt dla Andory w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy[26][27]. W Mistrzostwach Hiszpanii 1992, gdzie również startował jako Andorczyk, zajął czwarte miejsce po skokach na 64,5 oraz 62,5 m. Wyraźnie jednak przegrał z medalistami (Bernat Solà, Francisco Alegre i Jesús Lobo). Do Lobo stracił ponad 20 punktów[28].

Osiągnięcia

Mistrzostwa świata

  • Indywidualnie
1982 Norwegia Oslo 56. miejsce (K-85) – 63,5 m i 67 m (165,5 pkt.)
48. miejsce (K-105) – 82,5 m i 84,5 m(168,8 pkt.)

Puchar Świata

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Sezon 1979/1980
punkty
- 94 98 105 104 - - - - - - - - 53 57 61 - - - - - - - - - 0
Sezon 1980/1981
punkty
- - - - - - 69 77 67 - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1981/1982
punkty
- - - - - - - - - - - 56 48 - - - - - - - - - 0
Sezon 1982/1983
punkty
50 77 78 88 82 - - 55 56 64 58 - - - - - - - - - - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

27. Turniej Czterech Skoczni[14]
klas.
77 77 74 72 72
28. Turniej Czterech Skoczni[16]
klas.
94 98 105 104 101
31. Turniej Czterech Skoczni[23]
klas.
77 78 88 82 78

Puchar Europy

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Europy

W zawodach Pucharu Europy, podobnie jak w ówczesnych zawodach Pucharu Świata, obowiązywała inna punktacja.

Sezon 1980/1981
punkty
- - - - - - - 2 - - - - - - - 20
Sezon 1981/1982
punkty
- - - - - - - - - - - 11 53 - - - - - 5
Sezon 1982/1983
punkty
- - 57 78 45 26 - - - 11 22 16 9 45 28 - - - 18 - - - - 36 12
Sezon 1986/1987
punkty
- - - - - - - - - - - - - 18 - - - - - - - - 0
Sezon 1990/1991
punkty
- - - - - - - - - 33 - - - - - - - - 0
Sezon 1991/1992
punkty
- - - - - - - - - - - 15 - - - - - - - - - 1
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

- – zawodnik nie wystartował lub brak danych

Puchar Króla

  • Indywidualnie
1979 Hiszpania La Molina 19. miejsce – 55 m (76,5 pkt.)[3]
1980 Hiszpania La Molina 6. miejsce – 192,4 pkt.[17]
1981 Hiszpania La Molina 2. miejsce – 69,5 m, 67 m (217,2 pkt.)[6][18]
1982 Hiszpania La Molina 11. miejsce – 67,5 m, 68,5 m (212,3 pkt.)[20]
1983 Hiszpania La Molina 11. miejsce – 68 m, 67,5 m (210,9 pkt.)[19]
1987 Hiszpania La Molina 18. miejsce – 57 m, 53 m (122,5 pkt.)[6]
1991 Hiszpania La Molina 33. miejsce – 58,5 m, 60 m (142,3 pkt.)[6]
1992 Hiszpania La Molina 15. miejsce – 60,5 m, 60 m (145,9 pkt.)[6]

Uwagi

  1. W wielu źródłach wzmiankowany jest jako „Thomas”.

Przypisy

  1. a b c Edición del miércoles, 24 enero 1979, El Mundo Deportivo, 24 stycznia 1979, s. 35 (hiszp.).
  2. a b Fis-Ski – biographie – CANO Thomas (niem.). fis-ski.com. [dostęp 2013-05-10].
  3. a b c d Edición del lunes, 26 marzo 1979, El Mundo Deportivo, 26 marca 1979, s. 28-29 (hiszp.).
  4. Saltos de esquí en España – El Equipo Español de saltos (hiszp.). nevasport.com. [dostęp 2014-10-31].
  5. Frenstat CZE 1977.09.11 GP Fr (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-07-29].
  6. a b c d e f g h i j k l m n Adam Kwieciński: CANO Thomas 1961.01.04 SPA (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-25].
  7. Adam Kwieciński: Murau AUT 1978.03.12 MSJun (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-25].
  8. Adam Kwieciński: Quebec CAN 1979.02.18 MSJun (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-25].
  9. Adam Kwieciński: Lake Placid USA 1979.02.10 (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-26].
  10. 30.12.1978 – Oberstdorf (RFN) K-90 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26].
  11. 01.01.1979 – Garmisch-Partenkirchen (RFN) K-90 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26].
  12. 04.01.1979 – Innsbruck (Austria) K-90 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26].
  13. 06.01.1979 – Bischofshofen (Austria) K-90 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26].
  14. a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1978/1979 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  15. La Molina (ang.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-05-10].
  16. a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1979/1980 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  17. a b El noruego Saetre repitió triunfo. „El Mundo Deportivo”, s. 51, 1980-03-31 (hiszp.). 
  18. a b Europeo de saltos en La Molina. „El Mundo Deportivo”, s. 40, 1981-02-02 (hiszp.). 
  19. a b SUPERIORIDAD NORUEGA. „El Mundo Deportivo”, s. 38, 1983-01-31 (hiszp.). 
  20. a b VICTORIA DEL ITALIANO WEGHER. „El Mundo Deportivo”, s. 31, 1982-02-07 (hiszp.). 
  21. CLASIFICACIONES. „El Mundo Deportivo”, s. 35, 1981-02-26 (hiszp.). 
  22. CANO, VENCEDOR ABSOLUTO. „El Mundo Deportivo”, s. 31, 1981-03-12 (hiszp.). 
  23. a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1982/1983 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  24. COPA DEL REY DE SALTOS. „El Mundo Deportivo”, s. 47, 1991-02-05 (hiszp.). 
  25. Adam Kwieciński: La Molina SPA 1991.02.03 EC (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-26].
  26. Adam Kwieciński: La Molina SPA 1992.01.26 EC (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-26].
  27. Manuel Cabanillas. La Copa del Rey de saltos, para el galo Frenot. „El Mundo Deportivo”, s. 66, 1992-01-27 (hiszp.). 
  28. Bernat Solá, campió naciónal. „El Mundo Deportivo”, s. 46, 1992-01-22 (hiszp.). 

Bibliografia

  • Adam Kwieciński: CANO Thomas (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-25].

Linki zewnętrzne

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Tomás Cano
Listen to this article