Królestwo Wielkiej Brytanii

Królestwo Wielkiej Brytanii (ang. Kingdom of Great Britain) – państwo położone w Europie Zachodniej. Istniało w latach 1707–1800. Powstało na mocy aktu unii w wyniku połączenia Królestwa Anglii i Królestwa Szkocji w jedno państwo, obejmujące całość wyspy Wielkiej Brytanii. Połączenie Anglii i Szkocji było dopełnieniem istniejącej już od 1603 roku unii personalnej, gdy Jakub VI Szkocki został koronowany jako Jakub I Stuart na króla Anglii.

Ten artykuł dotyczy państwa historycznego. Zobacz też: Wielka Brytania – współczesne państwo, oraz Wielka Brytania – wyspa.

Królestwo Wielkiej Brytanii

Kingdom of Great Britain

1707–1800
Herb Flaga
Dewiza: Dieu et mon droit (Bóg i moje prawo)
Hymn: God Save the King (Boże chroń króla)
Ustrój polityczny	monarchia konstytucyjna
Stolica	Londyn
Data powstania	1 maja 1707
Data likwidacji	31 grudnia 1800
Władca	Jerzy III Hanowerski
Premier	William Pitt Młodszy
Powierzchnia	230 977 km²
Populacja (1801) • liczba ludności	10 942 646
• gęstość	47,4 os./km²
Waluta	funt szterling (GBP)
Narody i grupy etniczne	Szkoci, Anglicy
Język urzędowy	angielski
Religia dominująca	Anglikanizm
Położenie na mapie

Następcą Królestwa Wielkiej Brytanii zostało Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii, utworzone mocą kolejnego aktu unii w 1801 roku po stłumieniu rewolty w Irlandii w 1798.