Monika Hardygóra

Monika Hardygóra (ur. 29 sierpnia 1951 w Legnicy) – polska inżynier górnictwa^[2].

Monika Hardygóra

Data i miejsce urodzenia	29 sierpnia 1951 Legnica
profesor nauk technicznych
Specjalność: technologie górnicze, transport kopalniany
Alma Mater	Politechnika Wrocławska
Doktorat	30 czerwca 1977
Habilitacja	30 marca 1989
Profesura	15 listopada 1997[1]
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Politechnika Wrocławska
Odznaczenia

Życiorys

Jest absolwentką Wydziału Górniczego Politechniki Wrocławskiej (1974)^[2][3].

Doktorat w zakresie nauk technicznych uzyskała w 1977 r. na macierzystej uczelni^[2], po czym została zatrudniona na tej uczelni kolejno na stanowiskach adiunkta, docenta, od 1992 profesor nadzwyczajnej, od 2002 profesor zwyczajnej^[4]. Habilitację uzyskała w Akademii Górniczej we Freibergu w 1989 r. Od 1997 r. jest profesorem na Wydziale Górniczym (od 2004 Wydziale Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii) Politechniki Wrocławskiej^[2].

W 2014 r. otrzymała doktorat honoris causa uniwersytetu w Petroșani^[4].

Wykładała na temat transportu przenośnikowego na Uniwersytecie Newcastle w Australii, Uniwersytecie Calgiary we Włoszech, Uniwersytecie Hanowerskim oraz w Akademii Górniczej we Freibergu. Kilka razy była na stażach naukowych i przemysłowych w kraju i za granicą^[3] (np. stypendium DAAD na uniwersytecie w Hanowerze)^[2].

Jest autorką blisko 400 prac, w tym tekstów w czasopismach naukowych i materiałach konferencyjnych, 2 książek, 6 patentów i ponad 200 prac badawczych wykonanych na przemysłu (głównie wydobywczego)^[5]. Ponad 40 jej prac opublikowano za granicą. Za książkę Przenośniki taśmowe w górnictwie, której jest współautorką, w 1997 r. otrzymała nagrodę od Ministra Edukacji Narodowej. Zajmuje się transportem przenośnikowym, zagadnieniami edukacji i przemysłu wydobywczego na świecie^[3].

Dla kopalń KGHM Polska Miedź zrealizowała ponad 200 prac na temat racjonalnego doboru taśm, niezawodności i efektywności transportu. Kopalniom węgla brunatnego doradzała w zakresie taśm i nowych konstrukcji połączeń. Dzięki wdrożeniu technologii połączeń ekologicznych z jej pomocą KWB Bełchatów uzyskała tytuł Ekolidera – Mistrza Techniki^[3]. Specjalistką w tej kopalni jest od 1989 r.^[2] Fabrykom produkujących taśmy opiniowała działania w zakresie nowych konstrukcji taśm i rozwiązań technologicznych^[3]. Za działalność naukową i dydaktyczną otrzymała wiele nagród Rektora Politechniki Wrocławskiej^[2][6].

Założyła i kieruje Laboratorium Transportu Taśmowego^[3][6].

W latach 1993–1996 pełniła funkcję dyrektora Instytutu Górnictwa Wydziału Górniczego Politechniki Wrocławskiej, następnie w latach 1996–2002 dziekana Wydziału Górniczego Politechniki Wrocławskiej. Była wówczas także kierownikiem Zakładu Systemów Maszynowych^[3]. W latach 2005–2008 była prorektorem ds. rozwoju uczelni^[7]. W latach 2016–2020 pełniła obowiązki dziekańskie na Wydziale Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii uczelni^[5].

W latach 2009–2016 była prezesem KGHM Cuprum – Centrum Badawczo-Rozwojowego we Wrocławiu^[3].

Była wiceprzewodniczącą Komisji Górnictwa Polskiej Akademii Nauk. Należała do Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa, pracowała w zespole doradczo-opiniującym ds. projektów celowych w Komitecie Badań Naukowych. W 1999 r. została członkiem Komisji Nagród Prezesa Rady Ministrów. Była przewodniczącą zespołu IV ds. nagród za wybitne osiągnięcia naukowo-techniczne. Została powołana do rady naukowej Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią Polskiej Akademii Nauk w Krakowie na kadencję 2023–2026^[3].

Jest członkiem Society of Mining Professors (od 1994), Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej (od 1984), Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, amerykańskiego Society of Mining, Metallurgy and Exploration^[2][3], Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (od 1994)^[2]. Należy do kilku rad naukowych czasopism wydawanych w Polsce i za granicą^[3].

Pasjonuje się wspinaczką górską^[5] (Himalaje, Góry Skaliste w Kanadzie)^[2]. Zdobyła pięć pięciotysięczników. Nurkuje m.in. w rafach koralowych^[5] i uprawia narciarstwo zjazdowe^[2][5].

Odznaczenia i nagrody

• Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej – 1994^[3]
• Złoty Krzyż Zasługi – 2000^[8]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2003^[3]
• Nagroda Senatu Politechniki Wrocławskiej – 2003^[3]
• Odznaka honorowa „Zasłużony dla Górnictwa RP” – 2005^[3]
• Złoty Medal za Długoletnią Służbę – 2013^[3]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – nadanie 2019^[9], wręczenie 2021^[10]
• Lew Politechniki Wrocławskiej – 2020^[3]
• Złota Odznaka Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego – 2024^[11]