SU-85

SU-85 (ros. Самоходная установка, Samochodnaja ustanowka, liczba oznacza kaliber działa) – średnie działo samobieżne konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej^[1].

SU-85

SU-85, Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Typ pojazdu	działo samobieżne, niszczyciel czołgów
Trakcja	gąsienicowa
Załoga	4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy	1943
Produkcja	1943–1944
Wycofanie	SZ PRL - lata 50 XX w.
Egzemplarze	ok. 2050
Dane techniczne
Silnik	12-cylindrowy V wysokoprężny, 4-suwowy, widlasty W-2-34 o mocy 500 KM
Transmisja	mechaniczna
Poj. zb. paliwa	460 l
Pancerz	spawany z płyt walcowanych 20–45 mm
Długość	8,13 (z działem)
Szerokość	3 m
Wysokość	2,33 m
Prześwit	0,4 m
Masa	bojowa: 29,6 t
Moc jedn.	16,8 KM/t
Nacisk jedn.	0,70 kG/cm²
Osiągi
Prędkość	47 km/h (na drodze)
Zasięg pojazdu	300 km (na drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)	1,30 m
Rowy (szer.)	2,50 m
Ściany (wys.)	0,73 m
Kąt podjazdu	35
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata wz. 1943 D-5S kal. 85 mm 2 x pistolety maszynowe PPSz kal. 7,62 mm
Wyposażenie
radiostacja 9-RS i telefon wewnętrzny TPU-3-F-bis
Użytkownicy
ZSRR, Polska, Rumunia, Bułgaria, Czechosłowacja, Węgry, Korea Północna, Jugosławia

Historia

Działo samobieżne SU-85 opracowane zostało w 1943 roku w biurze konstrukcyjnym zakładów Uralmasz w Swierdłowsku, konstruktorem wiodącym był L. Gorlicki. Konstrukcja bazowała na wcześniejszym modelu SU-122, który z kolei został zbudowany na podwoziu czołgu T-34. Nowy pojazd wyposażono w zmodernizowaną armatę przeciwlotniczą wz. 1943 85 mm armata wz. 1943 D5S kal. 85 mm, która charakteryzowała się zwiększoną szybkostrzelnością, niezbędną dla niszczenia szybko poruszających się celów. Głównym zadaniem nowej konstrukcji było eliminowanie nowszych modeli czołgów niemieckich (np. Panzerkampfwagen V Panther; Panzerkampfwagen VI Tiger), szybszych lub lepiej opancerzonych niż wcześniejsze konstrukcje. Produkcję seryjną dział SU-85 rozpoczęto pod koniec 1943 r. a zakończono w sierpniu 1944. Rozpoczęto wtedy produkcję jego następcy - SU-100. Jednak jeszcze przez trzy miesiące, do października 1944, wytwarzano równolegle hybrydę obu pojazdów. W kadłubach SU-100 montowano armaty wz.1943 D5S kal. 85mm, Konstrukcja ta została nazwana SU-85M.

W muzeach

Działa samobieżne SU-85 są eksponowane w następujących muzeach:

• Lubuskie Muzeum Wojskowe w Drzonowie – SU-85, nr seryjny 403462, pojazd uszkodzony podczas bitwy o Kostrzyn w lutym 1945 r.
• Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu – oddział Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie - SU-85M
• Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie – oddział Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej - SU-85, nr taktyczny 324, działo wchodziło w skład 13 Pułku Artylerii Pancernej. Namalowany numer 801 jest nieprawidłowy