Revolución de Maria da Fonte
From Wikipedia, the free encyclopedia
Maria da Fonte, ou Revolta do Miño, é o nome dado a unha revolta popular ocorrida en Portugal na primavera de 1846 contra o goberno cartista presidido por António Bernardo da Costa Cabral.
Este artigo contén varias ligazóns externas e/ou bibliografía ao fin da páxina, mais poucas ou ningunha referencia no corpo do texto. Por favor, mellora o artigo introducindo notas ao pé, citando as fontes. Podes ver exemplos de como se fai nestes artigos. |
A sublevación foi resultado das tensións sociais remanentes das guerras liberais, agravadas polo gran descontento popular xerado polas novas leis de recrutamento militar que as seguiron, polos cambios fiscais e pola prohibición de realizar enterramentos no interior das igrexas.
Iniciouse na zona de Póvoa de Lanhoso (Miño) unha sublevación popular que se foi progresivamente estendendo a todo o norte de Portugal. A instigadora dos motíns iniciais foi unha muller do pobo chamada Maria, natural da freguesía de Fontarcada, polo que sería logo coñecida polo alcume de Maria da Fonte. Como a fase inicial do movemento insurreccional tivo unha forte compoñente feminina, acabou por ser ese o nome dado á revolta.[1]
A sublevación propagouse despois ao resto do país e provocou a substitución do goberno de Costa Cabral por un presidido por Pedro de Sousa Holstein, 1º duque de Palmela. Logo, nun golpe palaciano coñecido como a Emboscada, o 6 de outubro daquel ano, a raíña María II destituíu o goberno e nomeou o mariscal João Carlos de Saldanha Oliveira e Daun, 1º Duque de Saldanha, para constituír un novo ministerio, provocando isto que a insurrección se intensificase.
O resultado foi unha nova guerra civil de 8 meses, a Patuleia, que rematou coa sinatura da Convención de Gramido, o 30 de xuño de 1847, tras a intervención de forzas militares estranxeiras ao abrigo da Cuádrupla Alianza.