For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Superfluidez.

Superfluidez

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O helio-2 «flúe» ao longo das superficies co fin de encontrar o seu propio nivel. Despois dun corto período de tempo, os niveis nos dous contedores igualanse. A "película de Rollin" tamén cobre o interior do recipiente máis grande. Se este non se selou, o Helio II pode fluír e escapar.
O helio-2 «flúe» ao longo das superficies co fin de encontrar o seu propio nivel. Despois dun corto período de tempo, os niveis nos dous contedores igualanse. A "película de Rollin" tamén cobre o interior do recipiente máis grande. Se este non se selou, o Helio II pode fluír e escapar.

A superfluidez é un estado da materia (non clásico) caracterizado pola ausencia total de viscosidade (o cal o diferencia dunha substancia moi fluída, a cal tería unha viscosidade próxima a cero, pero non exactamente igual a cero), de maneira que, nun circuíto pechado, fluiría interminabelmente sen fricción.

Un fluído neste estado denomínase superfluído.

A superfluidez foi descuberta en 1937 por Piotr Kapitsa, John F. Allen e Don Misener, e o seu estudo denomínase hidrodinámica cuántica.

É un fenómeno físico que ten lugar a moi baixas temperaturas, cerca do cero absoluto, límite en que cesa toda actividade. Un inconveniente é que case todos os elementos conxelan a esas temperaturas.

Tamén é unha propiedade de varios outros estados exóticos da materia que foron teorizados en astrofísica, física de alta enerxía e nas teorías da gravidade cuántica.[1]

Pero hai unha excepción: o helio. Existen dous isótopos estábeis do helio, o helio-4 (que é moi común) e o helio-3, que é raro e se produce na desintegración beta do tritio en reactores nucleares. Tamén se encontra na superficie da Lúa, arrastrado até alí polo vento solar.

Os dous isótopos compórtanse de modos moi diferentes, o cal serve para examinar os efectos das dúas estatísticas cuánticas:[2]

Notas

  1. "The Nobel Prize in Physics 1996 - Advanced Information". www.nobelprize.org. Consultado o 19 de agosto de 2019. 
  2. Minkel, J. R. "Strange but True: Superfluid Helium Can Climb Walls". Scientific American (en inglés). Consultado o 19 de agosto de 2019. 

Véxase tamén

Bibliografía

  • Annett, James F. (2005). Superconductivity, superfluids, and condensates. Oxford: Oxford Univ. Press. ISBN 978-0-19-850756-7. 
  • Guénault, Antony M. (2003). Basic superfluids. London: Taylor & Francis. ISBN 0-7484-0891-6. 
  • Svistunov, B. V.; Babaev, E. S. & Prokof'ev N. V. Superfluid States of Matter
  • Volovik, G. E. (2003). The Universe in a helium droplet. Int. Ser. Monogr. Phys. 117. pp. 1–507. ISBN 978-0-19-850782-6. 

Outros artigos

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Superfluidez
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.