For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Eleonora kastylijska (żona Edwarda I).

Eleonora kastylijska (żona Edwarda I)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Eleonora
królowa Anglii
Ilustracja

Eleonora na miniaturze z XIII w.
ilustracja herbu
królowa Anglii
Okres

od 16 listopada 1272
do 28 listopada 1290

Jako żona

Edwarda I Długonogiego

Koronacja

19 sierpnia 1274

Dane biograficzne
Dynastia

Anskarydzi

Data urodzenia

ok. 1240

Data i miejsce śmierci

28 listopada 1290
Harby

Miejsce spoczynku

opactwo Westminster

Ojciec

Ferdynand III Święty

Matka

Joanna z Dammartin

Mąż

Edward I Długonogi
od 1 listopada 1254

Dzieci

?, Katarzyna, Joanna, Jan, Henryk, Eleonora, ?, Joanna z Akki, Alfons, Małgorzata, Berengaria, ?, Maria, ?, Elżbieta, Edward II

Eleonora kastylijska (ur. ok. 1240, zm. 28 listopada 1290 w Harby[1]) – królowa angielska, żona króla Edwarda I Długonogiego.

Życiorys

Eleonora była córką króla Kastylii i Leónu Ferdynanda III Świętego i jego drugiej żony Joanny z Dammartin, hrabiny Ponthieu. 1 listopada 1254 w klasztorze Las Huelgas poślubiła dziedzica tronu angielskiego Edwarda, syna króla Anglii Henryka III z dynastii Plantagenetów[2][3]. Podłoże małżeństwa było polityczne: dzięki niemu rozwiązano spór, jaki wywołały roszczenia brata Eleonory, króla Kastylii Alfonsa X Mądrego do pozostającej wówczas w angielskim ręku Gaskonii[2][3][4]. Ważne dla Anglii były także prawa Eleonory do sukcesji po matce w graniczącym z Normandią hrabstwie Ponthieu (w 1279 odziedziczyła je po matce, a po śmierci Eleonory przypadło jej synowi Edwardowi II i pozostało w rękach korony angielskiej z przerwami do 1369)[1][4].

Po ślubie Eleonora i Edward przebywali początkowo w Gaskonii, do Anglii przybyli dopiero w październiku 1255[2][3][4]. Podczas walk przeciwko Szymonowi z Montfort (tzw. drugiej wojny baronów) dzieliła losy męża[2]. W 1270 wyruszyła u boku męża na wyprawę krzyżową. W jej trakcie, podczas pobytu w Akce w czerwcu 1272, Edward został raniony przez asasyna – według romantycznej, ale niepotwierdzonej legendy, Eleonora miała uratować mu życie przez wyssanie trucizny z rany[2][4]. W tym samym roku zmarł Henryk III i Edward odziedziczył tron angielski; małżonkowie zostali koronowani 19 sierpnia 1274, po powrocie z krucjaty[2][4].

Postać Eleonory wzbudzała kontrowersje. Była osobą żywą i energiczną. Praktycznie nie rozstawała się z mężem, z którym była bardzo blisko związana (małżeństwo uznaje się za szczęśliwe), ale często objawiała brak zainteresowania losem swoich dzieci (większą troską zdawała się darzyć je Eleonora z Prowansji, jej teściowa). Umiała pisać i czytać, lubiła księgi – miała własną bibliotekę, zatrudniała skrybów i iluminatora, a Girart d'Amiens zadedykował jej swój arturiański poemat. Wśród ludności Anglii w swoich czasach była jednak niepopularna, przede wszystkim z powodu chciwości: wszelkimi sposobami powiększała swoje posiadłości, skandal wywołało przejmowanie przez nią długów od żydowskich lichwiarzy. Jej urzędnicy uciskali poddanych, obawiano się też gniewu królowej[1][2][5][4]. W oczach potomnych reputacja Eleonory jednak uległa zmianie: opisywano ją jako osobę pobożną i stawiano jako wzór cnotliwej żony[2].

Zmarła, gdy mimo choroby podróżowała z mężem na północ Anglii[2]. Jej wnętrzności pochowano w katedrze w Lincoln[3][4], a ciało zostało sprowadzone z Lincoln do Londynu i pochowane w opactwie westminsterskim (serce umieszczono w londyńskim kościele dominikanów)[3][4]. Dla uczczenia jej pamięci zrozpaczony Edward I wystawił w dwunastu miejscach postoju orszaku z ciałem zmarłej żony monumentalne gotyckie iglice, zwane krzyżami Eleonory[2][3][4].

Dzieci

Ze związku Eleonory z Edwardem pochodziło piętnaścioro lub szesnaścioro dzieci, spośród których tylko pięć córek i najmłodszy syn przeżyło dzieciństwo[1][3][4]:

Przypisy

  1. a b c d Anne Crawford: Eleanor of Castile (c. 1240–1290). W: A Historical Dictionary of British Women. London: Europa Publications Limited, 2005, s. 312–313. ISBN 0-203-40390-8.
  2. a b c d e f g h i j k Elizabeth Norton: She Wolves: The Notorious Queens of England. Stroud: The History Press, 2014, s. 113–124. ISBN 978-0-7524-6921-8. [dostęp 2016-12-29].
  3. a b c d e f g h J.S. Hamilton: The Plantagenets: History of a Dynasty. London - New York: Continuum, 2010, s. 51–52, 62–63, 90. ISBN 978-1441-15712-6. [dostęp 2016-12-29].
  4. a b c d e f g h i j k Michael Prestwich: Edward I. Berkeley - Los Angeles: University of California Press, 1988, s. 9–11, 78–79, 104, 123–126, 226, 316–317. ISBN 0-520-06266-3. [dostęp 2016-12-29].
  5. Michael Prestwich: Plantagenet England 1225–1360. Oxford: Oxford University Press, 2007, s. 137, 417. ISBN 978-0-19-922687-0. [dostęp 2016-12-29].

Linki zewnętrzne

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Eleonora kastylijska (żona Edwarda I)
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.