Najlepsze pytania
Chronologia
Czat
Perspektywa
Grand Prix Kanady 2011
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Remove ads
Grand Prix Kanady 2011 (oryg. Grand Prix du Canada 2011) – siódma runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2011[2].
Wyścig należał do jednego z najdłuższych w historii Formuły 1.
Remove ads
Kwalifikacje
W sesji kwalifikacyjnej kierowcy używali opon supermiękkich i miękkich. W pierwszej części czasówki najlepszy czas osiągnął Fernando Alonso (1:13,882), do drugiej części nie awansowali Jaime Alguersuari, Jarno Trulli, Heikki Kovalainen, Vitantonio Liuzzi, Timo Glock, Narain Karthikeyan i Jérôme d’Ambrosio. Ten ostatni nie osiągnął czasu uprawniającego go do startu w wyścigu (reguła 107%), lecz został decyzją sędziów, do niego dopuszczony. W Q2 najlepszy okazał się drugi kierowca Ferrari – Felipe Massa z czasem 1:13,431, zaś do Q3 nie awansowali Paul di Resta, Pastor Maldonado, Kamui Kobayashi, Adrian Sutil, Sébastien Buemi, Rubens Barrichello i Pedro de la Rosa. Pole position zdobył Sebastian Vettel wykonując okrążenie w czasie 1:13,014 i wyprzedzając Fernando Alonso oraz Felipe Massę[3].
Remove ads
Wyścig
Podsumowanie
Perspektywa

Wyścig odbywał się w deszczowych warunkach. Już na początku wyścigu Lewis Hamilton nie unikął kolizji z Markiem Webberem oraz Jensonem Buttonem, a po tej ostatniej zakończył wyścig. Po 25. okrążeniach wywieszono czerwoną flagę z powodu mocnych opadów deszczu. W tym momencie na prowadzeniu był Sebastian Vettel przed Kamuim Kobayashim i Felipe Massą. Restart odbył się dopiero po dwóch godzinach, lecz na niewielki czas bez samochodu bezpieczeństwa. Bolid Fernando Alonso zawisł bowiem na krawężniku po nieudanym manewrze wyprzedzania Jensona Buttona. W przypadku tego drugiego uszkodzeniu uległa tylna opona. Po restarcie bardzo dobre tempo zaprezentował Michael Schumacher, który wykorzystując walkę pomiędzy Kamuim Kobayashim a Felipe Massą, wyprzedził ich i objął drugą pozycję. Po chwili jednak za nim znalazł się Mark Webber, który z powodzeniem wyprzedził trzech innych kierowców przy pomocy systemu DRS. Po kolejnej neutralizacji (tym razem z powodu wypadku Nicka Heidfelda), błąd popełniony przez Marka Webbera podczas próby wyprzedzania w ostatnim zakręcie Michaela Schumachera, wykorzystał Jenson Button, wyprzedzając najpierw Webbera, a po chwili Schumachera. Dojechał on do Sebastiana Vettela na dwa okrążenia przed końcem. Na ostatnim kółku wykorzystał uślizg jego bolidu i wyprzedził go, ostatecznie wygrywając dramatyczny wyścig[4].
Remove ads
Lista startowa
Podsumowanie
Perspektywa
Na niebieskim tle kierowcy biorący udział jedynie w piątkowych treningach
Remove ads
Wyniki
Podsumowanie
Perspektywa
Sesje treningowe
Kwalifikacje
Źródło: Wyprzedź Mnie![3]
Wyścig
Źródło: Wyprzedź Mnie![4]
Najszybsze okrążenie
Źródło: Wyprzedź Mnie![10]
Remove ads
Prowadzenie w wyścigu
Klasyfikacja po wyścigu
Kierowcy
Konstruktorzy
Remove ads
Przypisy
Linki zewnętrzne
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Remove ads