Najlepsze pytania
Chronologia
Czat
Perspektywa
Królewskie Siły Powietrzne Omanu
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Remove ads
Królewskie Siły Powietrzne Omanu (trb. Al-Quwwat al-Jawwiya al-Sultanat Oman) – wojska lotnicze Omanu. Powstał w marcu 1959 jako Siły Powietrzne Sułtanatu Omanu (SOAF) z pomocą brytyjskiego personelu i przekazanych przez Royal Air Force samolotów treningowych Scottish Aviation Pioneers i Percival Provost T.52. Obecną nazwę przyjęły w 1990 roku.

Od początku lotnictwo Omanu bazowało niemal wyłącznie na sprzęcie sprowadzanym z Wielkiej Brytanii. W 1968 do walki z partyzantką w regionie Zufar zakupiono 12 BAC 167 Strikemaster Mk.82. W 1974 zakupiono osiem BN-2A-21 Defenders, trzy BAC One-Eleven i Vickers VC-10 (VIP). W 1976 dostarczono pierwszy z ex-jordańskich myśliwców Hawker Hunter. W 1974 roku zamówiono 10 SEPECAT Jaguar S(O) i dwa Jaguar B(O), które dostarczono od 1977 roku. W 1980 dokupiono dalsze 10 S(O) i dwa B(O), dostarczone w 1983. W 1982 odkupiono brytyjski Jaguar S GR1, a w 1986 Jaguara B T2. Od 1990 całą flotę zmodernizowano, a w 1998 dokupiono ostatniego Jaguara S. Od 1997 zmodernizowano 17 pozostających w służbie Jaguarów do standardu GR3A oraz dokupiono jednego Jaguara S. W latach 1981–1983 dostarczano trzy transportowe C-130H Hercules.
W 25 sierpnia 1985 Oman podpisał list intencyjny w sprawie zakupu ośmiu Panavia Tornado ADV z opcją na cztery sztuki i dostawami od 1987, transakcji nigdy nie zrealizowano, z zakupu wycofano się w 1992 roku[1][2]. Między 1993 i 1994 14 Hunter Mk.73 i cztery dwumiejscowe Hunter T.67 zastąpiło 12 jednomiejscowych szturmowych BAE Hawk Mk.203 i cztery szkolne Hawk Mk.103. W 2002 zamówiono 12 wielozadaniowych Lockheed Martin F-16C/D Block 50, które dostarczono od 2005 roku. 14 grudnia 2011 zawarto drugi kontrakt na 10 F-16C i 2 F-16D Block 50[3][4]. W 2009 zamówiono jeden C-130J-30 Super Hercules, a w 2010 dalsze dwa C-130J. Ich dostawy rozpoczęto w 2012 roku[5].
21 grudnia 2012 brytyjski BAE Systems poinformowało o podpisaniu z Omanem kontraktu o wartości 2,5 mld GBP na 12 myśliwców Eurofighter Typhoon i 8 szkolnych Hawk AJT[6]. 11 września 2013 w zderzeniu dwóch Jaguarów zginął jeden z pilotów. 22 września 2013 w innej katastrofie utracono jeden F-16C, jego pilot zginął[7][8]. 3 kwietnia 2014 Oman odebrał pierwszego F-16C-50 drugiej transzy[9]. 6 sierpnia 2014 wycofano ostatnie Jaguary[10]. 21 czerwca 2017 dostarczono dwa pierwsze Eurofightery w wersji dwumiejscowej[11].
Remove ads
Wyposażenie
Podsumowanie
Perspektywa
- C-130J Super Hercules
- EC 225LP Super Puma
- NH-90
- C-295M
Wycofane
- Hawker Hunter
- BAC 167 Strikemaster
- Jaguar S(O)
- BAC 1-11
- 33 Hawker Hunter FGA.73\73A\73B, FR.10, T.66
- 25 BAC Strikemaster Mk 82/82A
- 8 F-5A Freedom Fighter – wypożyczone od Iranu
- 27 SEPECAT Jaguar S, B
- 4 Douglas C-47 Dakota
- 7 Vickers Viscount
- 3 BAe BAC-1-11
- 8 Britten-Norman BN-2 Islander
- 2 Pilatus PC-6 Porter
- 5 de Havilland Canada DHC-2 Beaver
- 6 de Havilland Canada DHC-4 Caribou
- 4 de Havilland Canada DHC-5 Buffalo
- 3 Lockheed C-130H Hercules
- 9 Percival Provost Mk.52
- 4 Westland Wessex HC.2
- 4 FFA AS202 Bravo
- 4 Scottish Aviation Pioneer
Remove ads
Przypisy
Linki zewnętrzne
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Remove ads