Fresco (schilderterm)

schildertechniek / Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een fresco (Italiaans voor "vers") is een muur- of plafondschildering waarbij de verf direct op de natte kalk wordt aangebracht, zodat zij daarmee, na droging, één geheel vormt. Het voordeel van fresco's is dat de pigmenten, die door de kalklaag geabsorbeerd worden, zeer duurzaam zijn.[1] Het nadeel is dat latere correcties niet mogelijk zijn. Het werken met verf op verse natte kalk heet schilderen al fresco of in fresco.

Francesco_del_Cossa_008.jpg
Fresco uit circa 1470 van Francesco del Cossa in het Palazzo Schifanoia te Ferrara
Chapelle_sixtine2.jpg
Fresco's van Michelangelo en anderen in de Sixtijnse Kapel in Vaticaanstad
Vierzehnheiligen-Basilika3-Asio.JPG
Fresco's uit de 18e eeuw in de Duitse basiliek Vierzehnheiligen
Interieur%2C_overzicht_van_de_kerk_na_de_restauraties_van_de_schilderingen._-_Houthem_-_20423664_-_RCE.jpg
Fresco's uit 1751 van Johann Adam Schöpf in de Sint-Gerlachuskerk in Houthem

Op een gedroogde kalklaag heet dit schilderen a secco of al secco. Een tussenvorm is mezzo-fresco, waarbij de schildering wordt aangebracht op gedeeltelijk gedroogde kalk. Fresco wordt dus zowel gebruikt voor de schildertechniek als voor de schildering zelf.

De schilderterm fresco stamt van de Italiaanse uitdrukking buon fresco, ("goed vers"), een technische term die het tegenovergestelde is van in secco ("op droog oppervlak"). Caseïne en silicaatverven zijn uitermate geschikt om al secco te schilderen. Lijmverven houden echter minder lang stand.

De vroegste vorm van fresco was te vinden op Kreta. Vandaaruit verspreidde de techniek zich onder meer naar het Oude Egypte.

Oops something went wrong: