Валянціна Гапава
савецкая літаратуразнаўка From Wikipedia, the free encyclopedia
Remove ads
Валянцíна Гáпава (3 студзеня 1923, вёска Малая Чэрніца Віцебскага павету Віцебскай губэрні — 14 студзеня 2003, Менск, Беларусь) — літаратуразнаўца, пэдагогіца, перакладніца, дасьледніца беларуска-польскіх і беларуска-расейскіх літаратурных сувязяў, кандыдатка філялягічных навук (1953)[1].
Remove ads
Жыцьцяпіс
Нарадзілася ў вёсцы Малая Чэрніца Віцебскага павету Віцебскай губэрні (у сучасным Віцебскім раёне Віцебскай вобласьці Беларусі)[2].
Удзельніца абароны Ленінграда ў час Другой сусьветнай вайны ў якасьці мэдсястры. У 1946 годзе скончыла Леніградзкі ўнівэрсытэт і навучалася ў асьпірантуры на катэдры славянскіх літаратураў. З 1949 года выкладала польскую літаратуру ў Ленінградзкім унівэрсытэце, у 1955—1957 гг. расейскую літаратуру ў Менскім пэдагагічным інстытуце. З 1959 году ў Інстытуце літаратуры Акадэміі навук БССР, дзе працавала старэйшай навуковай супрацоўніцай да выхаду на пэнсію ў 1986 годзе[3].
Выступала ў друку з 1952 году[4]. Адна з аўтарак «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры»[5].
Remove ads
Публікацыі
• Эліза Ажэшка: жыццё і творчасць, [пер. з рас. мовы У. Дамашэвіч] — Менск: Беларусь, 1969. — 230, [2] с. — На франтыспісе партрэт Э. Ажэшкі.
• Пімен Панчанка (Да 60-годдзя з дня нараджэння), 1979.
• Белорусско-русское поэтическое взаимодействие [Тэкст] / В. И. Гапова. — Минск: Наука и техника, 1979. — 158 с.
• Перачытваючы «Спадчыну» Янкі Купалы // Акадэмія навук БССР, Інстытут літаратуры імя Я. Купалы; [рэд. А. А. Лойка, д-р філал. навук] — Менск: Навука і тэхніка, 1983. — 133 c.
Remove ads
Крыніцы
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Remove ads