Najlepsze pytania
Chronologia
Czat
Perspektywa
Stanisław Lubomirski (wojewoda krakowski)
wojewoda krakowski i ruski Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Remove ads
Stanisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1583, zm. 17 czerwca 1649) – wojewoda krakowski od 1638, wojewoda ruski w latach 1629–1638, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1625[1], podczaszy wielki koronny w 1620, krajczy wielki koronny w 1619, starosta generalny krakowski w latach 1638–1646, starosta spiski w 1605, starosta sandomierski w 1613, starosta lelowski w 1620, starosta białocerkiewski w 1620, starosta zatorski w 1633, starosta krzepicki w 1634, starosta niepołomicki w 1635, starosta grybowski w latach 1626-1628[2] i starosta sądecki[3], starosta dobczycki w latach 1610-1622[4], dworzanin królewski w 1608 roku, rotmistrz wojska powiatowego województwa krakowskiego w 1618 roku, 1619 roku, 1620 roku[5].

Obrońca Chocimia przed Turkami (1621), uważany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Właściciel 18 miast, 313 wsi i 163 folwarków.
Remove ads
Pochodzenie i rodzina
Był synem Sebastiana i Anny z Branickich. Ożenił się z Zofią Ostrogską[6]. Po śmierci ojca w 1613 odziedziczył tytuł hrabiego na Wiśniczu i Jarosławiu[7].
Był ojcem Jerzego Sebastiana (1616–1667), marszałka wielkiego koronnego i hetmana polnego, Konstantego Jacka (1620–1663), krajczego i podczaszego koronnego, oraz Aleksandra Michała (ok. 1614–1677), wojewody krakowskiego. Jego córkami były: Konstancja i Anna Krystyna Lubomirska, którą poślubił Albrycht Stanisław Radziwiłł.
Remove ads
Wykształcenie
W wieku jedenastu lat został wysłany na naukę do Niemiec, aby uczyć się w Kolegium Jezuitów w Monachium. Towarzyszyli mu znajomi ojca – Józef Kępiński i Jan Gębczyński – wyznaczeni na preceptorów. Po dwóch latach nauki (1595–1597) opuścił Monachium; później przez rok (1600) studiował w Padwie. Odbył peregrynację do Włoch, Francji, Niderlandów i Niemiec[8].
Działalność wojskowa i polityczna
Dowodził jako regimentarz w 1621 wojskami koronnymi i litewskimi w bitwie pod Chocimiem po śmierci Chodkiewicza. W 1629 roku został wojewodą ruskim, w 1638 krakowskim, a w 1647 otrzymał od cesarza Ferdynanda III tytuł książęcy.
Poseł na sejm warszawski 1626 roku[9].
Był najpotężniejszym magnatem w Małopolsce; pomnożył majątek swego rodu. Cieszył się wielką popularnością wśród szlachty; przekazywał też szczodre donacje dla kościołów.
Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa ruskiego w 1632[10]. W 1633 roku wszedł w skład komisji do wojny z Moskwą i organizacji wojska[11]. W 1634 roku wyznaczony na sejmie komisarzem z Senatu do zapłaty wojsku[12].
Fundacje

- klasztor i Kolegium Pijarów w Podolińcu na Spiszu.
- Inicjator rozbudowy zamku w Łańcucie i pierwszy z tego rodu pan na Łańcucie. Wybudował tam też potężne fortyfikacje bastionowe.
- rozbudowa zamku w Nowym Wiśniczu
- klasztor i kościół karmelitów bosych w Nowym Wiśniczu
- kościół parafialny w Nowym Wiśniczu
- kaplica św. Karola Boromeusza w kościele pw. Dziesięciu Tysięcy Męczenników w Niepołomicach
- kościół w Berdyczowie
- rozbudowa zamku w Sandomierzu (zachował się barokowy portal z herbem Szreniawa)
- przebudował w stylu barokowym willę Decjusza w Krakowie
- rezydencja w Kolbuszowej
- kościół w Szczepanowie[13]
Remove ads
Przodkowie
Pradziadkowie | Feliks Lubomirski (1480-1533) herbu Drużyna | Jeromos Kolosváry zabláthi[15]
∞ Borbála Korláthkeőy[16] |
Mikołaj Branicki (1480-1558) herbu Gryf[17] | Kotowicz herbu Kotwicz
∞ X | ||||
Dziadkowie | Stanisław Lubomirski (1513–1577)
∞ Barbara Kolosváry (Hruszowska, 1510-1561)[19] |
Grzegorz Branicki (1534–1595)
∞ Katarzyna Kotwicz (+1588) | ||||||
Rodzice | Sebastian Lubomirski (1546–1613)
∞ Anna Branicka (1562–1639) | |||||||
Stanisław Lubomirski (1583–1649) ∞ Zofia Ostrogska (1595–1622) |
Remove ads
Przypisy
Bibliografia
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Remove ads