Eerste Kruistocht

grootschalige meerjarige internationale militaire campagne die Jeruzalem en het Heilige Land onder katholiek-Europese heerschappij bracht (1095-1102) / Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De Eerste Kruistocht van 1096 tot 1099 was een grootschalige militaire expeditie van westerse christenen, die op vraag en met steun van het Byzantijnse Rijk gebieden in de Levant veroverden op de islamitische Seltsjoeken en Fatimiden. Ze richtten er vier katholieke kruisvaardersstaten op. In het Heilige Land kregen de kruisvaarders onder meer Jeruzalem in handen en maakten ze een einde aan bijna vijf eeuwen moslimheerschappij. Het was de eerste en meest succesvolle van een reeks christelijke oorlogscampagnes in de Levant, die verder ging met de Tweede tot de Negende Kruistocht.

Quick facts: Eerste Kruistocht, Onderdeel van Kruistochten...
Eerste Kruistocht
Onderdeel van Kruistochten
1099jerusalem.jpg
De inname van Jeruzalem markeerde het succes van de Eerste Kruistocht
Datum 1096-1099
Locatie Anatolië, Levant
Resultaat Massamoorden, duizenden doden, verbanning inwoners, verwoesting (religieuze) gebouwen. Militaire overwinning pauselijke legers en christelijke controle over de Levant.
Casus belli Militaire hulp voor het Byzantijnse Rijk tegen de Seltsjoeken.
Territoriale
veranderingen
Anatolië deels heroverd voor de Byzantijnse keizer
Christelijke machthebbers kruisvaardersstaten in de Levant
Strijdende partijen
Kruisvaarders:
Banner_of_the_Holy_Roman_Emperor_without_haloes_%281400-1806%29.svg Heilige Roomse Rijk

Royal_Standard_of_the_King_of_France.svg Koninkrijk Frankrijk

Flag_of_England.svg Koninkrijk Engeland

Coat_of_Arms_of_the_House_of_Hauteville_%28according_to_Agostino_Inveges%29.svg Hertogdom Apulië

  • Coat_of_Arms_of_the_House_of_Hauteville_%28according_to_Agostino_Inveges%29.svg Tarente

Byzantine_imperial_flag%2C_14th_century_according_to_portolan_charts.png Byzantijnse Rijk
Flag_of_the_Rubenid_Dynasty.svg Cilicisch Armenië

Moslims:
Flag_of_the_Seljuk.png Seltsjoeken
Flag_of_None.svg Danisjmenden
Fatimid_Flag.svg Fatimiden
Flag_of_abbasid_caliphate.png Abbasiden
Leiders en commandanten
CoA_civ_ITA_milano.png Guglielmo Embriaco

Blason_Lorraine.svg Godfried van Bouillon
Armoiries_Provence.svg Raymond IV
Blason_comt%C3%A9_Champagne_ancien.svg Stefanus II
Blason_Courtenay.svg Boudewijn I van Boulogne
Blason_Courtenay.svg Eustaas III van Boulogne
Blason_Nord-Pas-De-Calais.svg Robrecht II van Vlaanderen
Blason_ville_fr_PuyVelay_%28HauteLoire%29.png Adhemar van Monteil
Armoiries_Vermandois.svg Hugo I van Vermandois
Blason_Duch%C3%A9_de_Normandie.svg Robert II van Normandië
Coat_of_Arms_of_the_House_of_Hauteville_%28according_to_Agostino_Inveges%29.svg Bohemund van Tarente
Coat_of_Arms_of_the_House_of_Hauteville_%28according_to_Agostino_Inveges%29.svg Tancred van Galilea
Alexios I Komnenos
Tatikios
Armoiries_H%C3%A9thoumides.svg Constantijn I van Armenië

Kilij Arslan I
Jaghi-Sijan
Kerbogha
Duqaq van Damascus
Fakhr al-Mulk Radwan
Danishmend Gazi
Rectangular_green_flag.svg Iftikhar al-Dawla
Rectangular_green_flag.svg Al-Afdal Shahanshah
Close
Eerste Kruistocht

Nicea · Dorylaeum · Antiochië · Jeruzalem · Ashkelon

De aanzet voor de Eerste Kruistocht was een hulpverzoek van de Byzantijnse keizer Alexios I Komnenos op de Synode van Piacenza in 1095. Zijn rijk was in kritieke toestand door de Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen en door invallen van de Serven en Koemanen vanuit het noorden.[1] Paus Urbanus II, die na het Grote Schisma weer een betere verstandhouding wilde met de oosterse christenen en die ook verontrust was door de toenemende gevaren voor pelgrims naar het Heilig Land, deed op het Concilie van Clermont een vurige oproep om het kruis op te nemen in een gewapende strijd tegen de andersgelovigen.

Het initiatief van de paus kreeg enthousiast gehoor. Naar schatting zeven- tot tienduizend ridders, vijfendertig- tot vijftigduizend bewapende voetknechten en zestig- tot honderdduizend ongewapende pelgrims uit vele vorstendommen en heerlijkheden in West-Europa trokken via diverse land- en zeeroutes naar Constantinopel. Een groot leger bestaand uit vooral arme horigen, de zogenaamde Volkskruistocht, vertrok eerst. Het was bijeengebracht door volkspredikers als Peter de Kluizenaar en voerde bij vertrek verschillende pogroms uit op de joden in het Rijnland.[2] Vanuit het verzamelpunt Constantinopel vochten de kruisvaarderslegers zich een weg door Klein-Azië, namen Antiochië in en rukten verder op langs de Levantijnse kust. De legers van ongeoefende landlieden dunden snel uit, maar de ridderlegers bereikten na vele veldslagen Jeruzalem.

Met een wekenlang beleg namen de kruisvaarders de stad in juli 1099 in, om vervolgens moordpartijen aan te richten onder de islamitische en joodse inwoners. In totaal veranderde Jeruzalem vier keer van eigenaar in de periode voorafgaand aan de Eerste Kruistocht en het beeld dat van de Eerste Kruistocht wordt gepresenteerd als een barbaarse interruptie in een periode van vrede in een tolerante Arabische wereld is dan ook misleidend.[3] Na het afweren van de Fatimidische tegenaanval in de Slag bij Ascalon gingen de meeste kruisridders terug naar huis. Volgens schattingen zouden tot driekwart van de deelnemers aan de Eerste Kruistocht zijn gesneuveld.[4]

Staatkundig leidde de Eerste Kruistocht tot de vestiging het koninkrijk Jeruzalem, het graafschap Tripoli, het vorstendom Antiochië en het graafschap Edessa. Deze Latijnse kruisvaardersstaten konden zich een paar eeuwen min of meer handhaven, maar werden uiteindelijk weer ingelijfd bij islamitische vorstendommen. Byzantium kende dankzij de Eerste Kruistocht een onverwachte heropleving. Het kreeg Nicea en belangrijke kusten en valleien in Klein-Azië terug, en door het Verdrag van Devol kreeg het ook uitzicht op Antiochië.[5] Het pausschap kwam versterkt uit de onderneming en wist dit onder meer aan te wenden in de Investituurstrijd.

Oops something went wrong: