Мелігед

Мелігед (лац. Meligedius) — бізантыйскі ўраднік ў VI стагодзьдзі, які дзеяў за часамі імпэратара Юстыніяна (527—565).

Імя

Асноўны артыкул: Мелкід

Мелігед (Meligedius) — імя германскага паходжаньня^[1]. Іменная аснова -міл- (-мел-) (імёны ліцьвінаў Мілейка, Мельвід, Мілар; германскія імёны Milike, Melvid, Milehar) паходзіць ад гоцкага mildeis 'мяккі, прыязны'^[2][3], а аснова -гед- (-гад-, -гід-) (імёны ліцьвінаў Гедзень, Гедвін, Гедмонт; германскія імёны Gedenus, Gedovin, Gadamundus) — ад старагерманскага gidd- 'пыхлівы, ганарысты', ісьляндзкага geð 'нораў, тэмпэрамэнт'^[4] або гоцкага gadiliggs 'сваяк, родзіч'^[5].

Біяграфія

Упамінаецца ў 552 годзе, калі перайшоў на бок Остгоцкага каралеўства Татылы (валадарыў у 541—552 гадох). У той час разам з Уліфам камандаваў гоцкай залогай ў Пэруджа. Хацеў прыняць прапанову бізантыйскага водцы Нарсэса і здаць горад, але Ўліфа адмовіўся. Паміж імі адбылася бойка, Уліф быў забіты, і Мелігед неадкладна здаў горад^[6].