cover image

Republika Wenecka, Rzeczpospolita Wenecka, Najjaśniejsza Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka, istniejąca od roku 697 do 15 maja 1797. Najdłużej nieprzerwanie funkcjonujące państwo o ustroju republikańskim w historii[1]. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego i jedno z najbogatszych miast Europy. Republika Wenecka była najpotężniejszą i zarazem najtrwalszą z powstałych w średniowieczu miejskich komun włoskich. Jako jedno z nielicznych państw włoskich odegrała również wielką rolę w historii nie tylko Italii, ale całej Europy i basenu Morza Śródziemnego. Od czasów wypraw krzyżowych po zmagania z Imperium Osmańskim, Republika Wenecka była dla Europy głównym pośrednikiem i uczestnikiem kontaktów z muzułmańskim Bliskim Wschodem – zarówno tych pokojowych, jak i wojennych.

Quick facts: Język urzędowy, Stolica, Ustrój polityczny, T...
Republika Wenecka
(Najjaśniejsza Republika)
Repubblica di Venezia
(Repubblica Serenissima)
697–1797
Flaga Republiki Weneckiej Godło Republiki Weneckiej
Dewiza: (łac.) Pax tibi Marce, evangelista meus
(Pokój z tobą Marku, mój ewangelisto)
Język urzędowy

łacina, wenecki

Stolica

Wenecja

Ustrój polityczny

oligarchia kupiecka

Typ państwa

republika

Głowa państwa

doża Ludovico Manin
(1789–1797)

Powierzchnia
 • całkowita


65 790 km²

Liczba ludności (1789)
  całkowita 


2 844 212

Waluta

dukat wenecki

Data powstania

697

Data upadku

15 maja 1797

Religia dominująca

katolicyzm, w posiadłościach wschodnich również prawosławie

Mapa Republiki Weneckiej
Close

Na czele państwa weneckiego stał obieralny – de iure dożywotnio – doża, który zazwyczaj wywodził się z wąskiego grona kilku najważniejszych rodów. Ustrój republiki był bardzo konserwatywny i zapewniał starej oligarchii kupieckiej monopol władzy. Oligarchia ta miała również bezpośredni wpływ na rządy poprzez liczne rady i sądy, które krępowały poczynania doży. Władza, w rozbudowanym z czasem państwie, całkowicie spoczywała w rękach Wenecjan, którzy wszelkie terytoria przyłączone do republiki traktowali jak kolonie. Ten miejski partykularyzm stał się jedną z przyczyn niemożności podjęcia przez Wenecję próby zjednoczenia Italii – mimo całej posiadanej przez nią potęgi i bogactwa.